Η Βικτόρια έβγαλε από τη μεταλλική κρεμάστρα
ένα ανοιχτό μπεζ μπουφάν και με μια απότομη
κίνηση το έδωσε στην Έλενα.
Ο Ντμίτρι στεκόταν κοντά στην παπουτσιθήκη,
προσπαθώντας να γίνει αόρατος.
Επέμενε να μη κοιτάζει ούτε τη γυναίκα του ούτε την αδερφή του.
Η Έλενα άρπαξε με τα δύο της χέρια ένα καινούργιο κινητό με λαμπερή μοβ θήκη και το πίεσε στο στήθος της, σαν να ήταν ανεκτίμητος θησαυρός.
Κοιτούσε σαστισμένη εναλλάξ τον αδερφό της και τη νύφη της.
Η Βικτόρια σιωπούσε και περίμενε.
Έξω από την πόρτα ο ανελκυστήρας βούζησε παρατεταμένα.
Στον πάνω όροφο κάποια πόρτα έκλεισε με θόρυβο.
Και στον προθάλαμό τους απλώθηκε μια πυκνή, σχεδόν απτή σιωπή.
Η Έλενα υποχώρησε αργά προς την πόρτα, χωρίς να αφήσει το smartphone από τα χέρια της.
– Φόρεσε το μπουφάν σου.
Ο καιρός είναι ψυχρός σήμερα – είπε ήρεμα η Βικτόρια.
Κι όμως, μόλις πριν από δύο μέρες ανέβαινε στον πέμπτο όροφο μιας παλιάς πολυκατοικίας, κουβαλώντας στα χέρια της δύο τεράστιες σακούλες με ψώνια.
Η Έλενα την υποδέχτηκε φορώντας ένα απλό σπιτικό βαμβακερό ρόμπι.
Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα πρόχειρα σε έναν ατημέλητο κότσο στο σβέρκο.
Πάνω στο τραπέζι της κουζίνας υπήρχε στοίβα από απλήρωτους λογαριασμούς.
Στην κορυφή τους πίεζε μια άδεια ζαχαριέρα.
– Παιδεύομαι όπως μπορώ, Βικ – άρχισε αμέσως να παραπονιέται η κουνιάδα, βγάζοντας βιαστικά από τις σακούλες φαγόπυρο και μακαρόνια.
Τακτοποιούσε επιμελώς πακέτα με ρύζι και κονσέρβες κρέατος στα ράφια.
– Μετρώ κάθε δεκάρα.
Η Έλενα πήρε μια απόδειξη και την κουνούσε στον αέρα.
– Ήρθε πάλι χρέος για το ρεύμα.
Είναι τρομακτικό και να το κοιτάς.
Πώς να ζήσουμε παραπέρα, ούτε που το φαντάζομαι.
Είδες τις τιμές στα μαγαζιά;
– Τις είδα – απάντησε κοφτά η Βικτόρια.
– Να, αυτό λέω κι εγώ!
Η Έλενα έκλεισε με δύναμη το ντουλάπι της κουζίνας.
– Και αυτός ο πρώην μου πάλι καθυστερεί τη διατροφή.
Τον παίρνω τηλέφωνο, του εξηγώ: το παιδί έχει έναν μήνα να φάει κανονικό κρέας.
Κι αυτός μου κλείνει το τηλέφωνο!
Η Βικτόρια έπλυνε σιωπηλή τα χέρια της στη βρύση και τίναξε τις σταγόνες στον νεροχύτη.
Ο γιος τους, ο Μιχαήλ, από το πρωί ζητούσε πάλι χρήματα για καινούργια αθλητικά παπούτσια.
Όλο τον χειμώνα το παιδί το είχε περάσει με παλιά παπούτσια και τώρα την άνοιξη ονειρευόταν κανονικά αθλητικά.
Αναγκάστηκε να του αρνηθεί.
Τα διαθέσιμα χρήματα είχαν φύγει πάλι για την αποπληρωμή του επόμενου χρέους της Έλενας.
Τη βοηθούσαν ήδη εδώ και έξι χρόνια.
Από τότε που ο σύζυγος της κουνιάδας εξαφανίστηκε, αφήνοντάς την με ένα μικρό κορίτσι και ένα σωρό δάνεια.
– Ο Ντμίτρι θα στείλει λίγα ακόμα μετά την προκαταβολή – είπε απρόθυμα η Βικτόρια, σκουπίζοντας τα χέρια της με μια πετσέτα κουζίνας.
– Αχ, σωτήρα μου!
Η Έλενα χτύπησε τα χέρια της και παραλίγο να της πέσει το πακέτο με τη μαργαρίνη.
– Άνθρωποι της οικογένειας είμαστε.
Ποιος άλλος θα βοηθήσει μια δυστυχισμένη, εγκαταλελειμμένη γυναίκα;
Χωρίς εσάς θα είχα πεθάνει της πείνας εδώ και καιρό.
Σας το ορκίζομαι, τρέφομαι μόνο με μακαρόνια.
Πέρασε θεαatrika το δάχτυλό της κάτω από το μάτι της, παριστάνοντας ένα ανύπαρκτο δάκρυ.
– Για μένα δεν αγοράζω απολύτως τίποτα.
Το καλσόν μπορώ να το μπαλώσω, τα παλιά παπούτσια τα πέρασα με κρέμα και είναι σαν καινούργια.
Όλα για το σπίτι, όλα για την κορούλα μου.
Η Βικτόρια φόρεσε σιωπηλή τα παπούτσια της στον προθάλαμο.
Ακριβώς δίπλα στην πόρτα στεκόταν μια φουσκωμένη μαύρη σακούλα σκουπιδιών.
Ανέδυε μια δυσάρεστη, ξινή μυρωδιά.
– Θα τη πετάξω στον δρόμο.
– Αχ, σε ευχαριστώ πάρα πολύ!
Γιατί πάλι θα έπρεπε να ντυθώ, να κατέβω… – κελάηδησε η Έλενα, αποχαιρετώντας τη νύφη της.
– Και θύμισε στον Ντίμα να στείλει έστω κάτι μέχρι τις δέκα.
Οι εισπράκτορες με απειλούν ότι θα πάρουν τηλέφωνο στη δουλειά μου!
Η σακούλα των σκουπιδιών αποδείχθηκε απροσδόκητα βαριά.
Μέσα της διακρίνονταν κάποιες αιχμηρές γωνίες.
Η Βικτόρια την κρατούσε μακριά από το σώμα της, προσπαθώντας να μη λερώσει το ανοιχτόχρωμο αδιάβροχό της.
Κοντά στους κάδους, το λεπτό πλαστικό έσπασε ξαφνικά στη ραφή.
Στην υγρή άσφαλτο ξεχύθηκαν φλούδες πατάτας, άδεια δοχεία από ακριβό αλλαντικό, ένα πλαστικό δοχείο από παραγγελία σούσι και ένα τσαλακωμένο γυαλιστερό κομμάτι χαρτιού.
Η Βικτόρια σκύβει για να μαζέψει τα σκορπισμένα σκουπίδια και να μη αφήσει βρωμιά δίπλα στους κάδους.
Σήκωσε το δοχείο με τα δύο της δάχτυλα.
Η ετικέτα στο καπάκι έγραφε μια τιμή που δεν ταιριάζε καθόλου με τις ιστορίες της κουνιάδας για ζωή μόνο με μακαρόνια.
Κάτω από το χέρι της βρέθηκε μια πυκνή ταμειακή ταινία.
Η Βικτόρια άπλωσε μηχανικά την απόδειξη.
Στην κορυφή ήταν τυπωμένο το όνομα ενός επώνυμου καταστήματος ηλεκτρονικών.
Παρακάτω αναγραφόταν το smartphone του πιο πρόσφατου μοντέλου.
Βλέποντας το συνολικό κόστος, η Βικτόρια ξαναδιάβασε τα νούμερα δύο φορές.
Το ποσό ισunε με τους δύο μισθούς της.
Η ημερομηνία αγοράς ήταν χθεσινή.
Τρόπος πληρωμής – μετρητά.
Κοιτούσε για πολλή ώρα τις ξεθωριασμένες γραμμές.
Μπροστά στα μάτια της εμφανίστηκαν τα σκισμένα παπούτσια του γιου της.
Μετά θυμήθηκε τον Ντμίτρι, ο οποίος πρόσφατα είχε αρνηθεί να πάει για ψάρεμα με τους φίλους του, εξηγώντας ότι όλα τα χρήματα χρειάζονται στην αδερφή του, η οποία «έχει πάλι φωτιά στο σπίτι».
Έξι χρόνια έκαναν οικονομία στο δικό τους παιδί.
Έξι χρόνια στερούνταν ταξίδια και αγορές.
Η Βικτόρια δίπλωσε προσεκτικά την απόδειξη και την έβαλε στην τσέπη του αδιάβροχού της.
Το βράδυ στην μικρή τους κουζίνα έγινε ιδιαίτερα στενάχωρα.
Η Έλενα ήρθε σχεδόν αμέσως αφότου ο Ντμίτρι επέστρεψε από τη δουλειά, έβγαλε το μπουφάν του και πρόλαβε να πλύνει τα χέρια του.
Η κουνιάδα ήταν στην τσίτα.
Από την πόρτα κιόλας άρχισε να παραπονιέται για τον κακό καιρό, τις υψηλές τιμές και τους υπαλλήλους καθαριότητας.
– Να δανειστώ ένα αξιοπρεπές ποσό μέχρι τις δέκα – άρχισε να λέει γρήγορα, ανακατεύοντας τη ζάχαρη στην κούπα της.
Η Έλενα κάθισε σε μια συνηθισμένη καρέκλα κουζίνας, με το ένα πόδι σταυροπόδι.
– Από την τράπεζα τηλεφωνούν συνεχώς, απειλούν ότι θα έρθουν.
Δεν μας αφήνουν να ζήσουμε.
Δεν κοιμούμαι πια τα βράδια, η πίεση μου ανεβαίνει, Ντιμότσκα.
Ο Ντμίτρι κοίταξε ενοχικά τη γυναίκα του.
Μετά άπλωσε σιωπηλός το χέρι προς το πορτοφόλι που βρισκόταν στο περβάζι του παραθύρου.
– Είναι άσχημο να μην βοηθάς, αδερφή του είναι τελικά – μουρμούρισε, βγάζοντας τα χρήματα.
– Θα χαθεί άλλωστε.
Δεν έχει κανέναν άλλον εκτός από εμάς.
Η Βικτόρια πλησίασε το τραπέζι.
Έβγαλε από την τσέπη την προηγουμένως σιδερωμένη απόδειξη και την ακούμπησε ακριβώς στο κέντρο του χρωματιστού μουσαμά.
– Και τι είναι αυτό;
Ο Ντμίτρι πάγωσε, χωρίς να προλάβει να βγάλει τα χρήματα μέχρι τέλους.
– Η χθεσινή απόκτηση της δυστυχισμένης συγγενούς μας – είπε ξεκάθαρα η Βικτόρια.
Έσπρωξε το χαρτί πιο κοντά στον σύζυγο.
– Υπέροχο τηλέφωνο, Λένα.
Η κάμερα είναι μάλλον εξαιρετική;
Η Έλενα αόρατα γρήγορα ανοιγόκλεισε τα μάτια της.
Τα μάγουλά της πλημμύρισαν αμέσως με έντονο ρόδινο χρώμα.
Προσπάθησε να αρπάξει την απόδειξη, αλλά η Βικτόρια την πίεσε με την παλάμη της στο τραπέζι.
– Αυτό δεν είναι καθόλου δικό μου!
Η κουνιάδα πετάχτηκε απότομα όρθια.
– Μια κοπέλα από τη δουλειά με παρακάλεσε να το αγοράσω!
Άρχισε να χτυπάει νευρικά τα χέρια της στις τσέπες της ζακέτας της, λες και ήλπιζε να βρει εκεί πειστικές αποδείξεις.
– Η έκπτωσή της για κάποιον λόγο δεν δούλευε!
Κι έδωσε την απόδειξη σε μένα για να περάσουν οι πόντοι στην κάρτα μέλους.
Ξέρετε καλά ότι εγώ φυλάω κάθε δεκάρα!
– Δείξε μου το τηλέφωνο, Λένα – είπε ξερά ο Ντμίτρι, κοιτάζοντας την αδερφή του κάτω από τα φρύδια.
– Μη λες ανοησίες!
Η Έλενα υποχώρησε προς την πόρτα της κουζίνας.
– Εγώ μετρώ κάθε ψιλοπράγμα, κι εσείς με διώχνετε κιόλας από το σπίτι!
Ήρθα σε δικούς μου ανθρώπους να ζητήσω βοήθεια, κι εσείς ψάχνετε στα σκουπίδια μου και μετράτε τις ξένες αγορές!
Δεν ντρέπεστε καθόλου;
Η Βικτόρια την κοίταξε βαριά.
Από την τσέπη του σπιτικού παντελονιού της Έλενας, με το οποίο είχε τρέξει μέσα από την αυλή, πρόβαλλε η γωνία μιας λαμπερής μοβ θήκης.
Το τηλέφωνο ήταν πολύ μεγάλο και μοντέρνο για να αποδειχθεί εκείνο το παλιό κουμπωτό μοντέλο με το οποίο η κουνιάδα συνήθιζε να έρχεται και να παραπονιέται για τη φτώχεια της.
Ο Ντμίτρι πρόσεξε πού κοιτούσε η γυναίκα του.
Έβαλε αργά τα χρήματα πίσω στο πορτοφόλι.
Το κούμπωμα του πορτοφολιού έκανε έναν ξερό ήχο.
– Πάρ’ το καινούργιο σου παιχνίδι και φύγε από εδώ – είπε.
Δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ντμίτρι έστειλε σιωπηλός χρήματα στην κάρτα του γιου του.
Ακριβώς τόσα όσα έλειπαν για τα αθλητικά παπούτσια που ονειρευόταν ο Μιχαήλ όλο τον χειμώνα.
Κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος, η Έλενα τηλεφώνησε τρεις φορές.
Κανείς από τους δύο συζύγους δεν απάντησε.
Την παραμονή είχε στείλει ένα μακροσκελές μήνυμα σχετικά με το αίμα της οικογένειας που δήθεν δεν μπορεί να γίνει νερό.
Ο Ντμίτρι απλώς απέρριψε την ειδοποίηση από την οθόνη, χωρίς καν να ανοίξει το κείμενο.
Η Βικτόρια ξεσκονίζε τον προθάλαμο.
Το βλέμμα της σταμάτησε για μια στιγμή στη άδεια μεταλλική κρεμάστρα δίπλα στο κρεμαστό.
Παλιότερα κρεμόταν σχεδόν πάντα εκεί το μπεζ μπουφάν της κουνιάδας.
Η Βικτόρια σκούπισε το ράφι, έβαλε την πετσέτα στη θέση της και πήγε στην κουζίνα να ζεστάνει το δείπνο.
