Η πεθερά μου, η Λάρισα Βικτόροβνα, διαθέτει ένα σπάνιο και πραγματικά αξιοσημείωτο ταλέντο.
Ξέρει να μετατρέπει τη μητρική της αγάπη σε σκληρό νόμισμα.
Το κάνει με την κομψότητα ενός έμπειρου εκβιαστή.
Καλυμμένη πίσω από υψηλά συναισθήματα.
Χθες ήρθε στο σπίτι μας με σταθερή πρόθεση να μας «κάνει καλό».
Επιτρέποντάς μας να της αγοράσουμε καινούργια χειμωνιάτικα ρούχα.
Έξω ο καιρός ήταν υγρός και παγωμένος.
Το χιόνι είχε ήδη γίνει γκρίζα λάσπη.
Υπονοώντας την αλλαγή της εποχής.
Στα εμπορικά κέντρα είχαν ξεκινήσει οι τελικές εκπτώσεις.
Αυτός ο εμπορικός παράγοντας την έφερε στον καναπέ μας.
— Βίκα, αποφάσισα να σας κάνω μια μεγάλη χάρη, — είπε η Λάρισα Βικτόροβνα.
Έβγαλε το μπουφάν της.
Έφτιαξε προσεκτικά τα μαλλιά της.
— Βρήκα ένα εξαιρετικό κατάστημα γουναρικών.
— Έχει εκκαθάριση συλλογής.
— Διάλεξα μια μινκ γούνα.
— Χρώμα «θρυμματισμένος πάγος».
— Ταιριάζει τέλεια στα μάτια μου.
Κάθισε στην πολυθρόνα.
Ένωσε τα χέρια της στα γόνατα.
Με κοίταξε σαν να έφερε μήνυμα σωτηρίας για την ανθρωπότητα.
— Συγχαρητήρια για το καλό γούστο, — απάντησα ήρεμα.
Δεν σήκωσα το βλέμμα από το λάπτοπ.
— Ελπίζω να σας εγκρίνουν δόσεις.
— Έχουν καλούς όρους για συνταξιούχους.
Η πεθερά μου άλλαξε ελαφρώς έκφραση.
Το σχέδιό της δεν προέβλεπε κάτι τέτοιο.
— Τι σχέση έχουν οι δόσεις; — αγανάκτησε.
Ανέβασε τη φωνή της.
Ακριβώς όσο έπρεπε για να ακούσει ο άντρας μου.
— Εγώ υπολόγιζα σε εσάς!
— Ο Ίγκορ μόλις έκλεισε μεγάλο πρότζεκτ!
— Ζείτε χωρίς να στερείστε τίποτα!
— Θεωρώ υποχρέωσή σας να κάνετε δώρο στη μητέρα!
— Σου έδωσα όλη μου τη ζωή!
Σήκωσα το βλέμμα.
Την κοίταξα στα μάτια.
Δεν τσακώνομαι.
Απλώς λέω τα γεγονότα.
— Λάρισα Βικτόροβνα.
— Ζούμε στο δικό μου σπίτι.
— Ο μισθός μου καλύπτει τα πάντα.
— Ο μισθός του Ίγκορ είναι οικογενειακός.
— Έχουμε σχέδια για αυτά τα χρήματα.
— Και μια γούνα τριακοσίων χιλιάδων δεν είναι μέσα.
— Α, έτσι λοιπόν! — είπε θυμωμένα.
— Δεν έχετε χρήματα για μένα;
— Εκμεταλλεύεστε ότι είμαι σεμνή;
Ακούστηκαν βήματα.
Εμφανίστηκε ο Ίγκορ.
— Μαμά, — είπε αυστηρά.
— Η γυναίκα μου δεν είναι τσιγκούνα.
— Είναι λογική.
— Δεν θα αγοράσουμε γούνα.
— Ο προϋπολογισμός έχει οριστεί.
— Τέλος.
Η πεθερά μου ξαφνιάστηκε.
Δεν το περίμενε.
— Ίγκορ! — είπε δραματικά.
— Με αφήνεις έτσι;
— Κρυώνω!
— Το παλτό μου δεν ζεσταίνει!
— Πονάνε τα κόκαλά μου!
Πέρασε η κόρη μας, η Λίζα.
Σταμάτησε.
Την κοίταξε.
— Γιαγιά, γιατί θες γούνα;
— Με το μετρό πας.
— Θα χαλάσει σε μια σεζόν.
— Πάρε ένα καλό μπουφάν.
— Δεν περνάει αέρας.
— Λίζα, μη μιλάς! — φώναξε η πεθερά.
— Ήρθα για σεβασμό!
— Να μη ντρέπομαι μπροστά στις φίλες μου!
— Ο σεβασμός δεν αγοράζεται, — είπα ήρεμα.
— Θέλετε τσάι;
Έφυγε θυμωμένη.
Αλλά ήξερα.
Δεν τελείωσε.
Μετά από τρεις μέρες…
Μας κάλεσαν σε οικογενειακό δείπνο.
Στη θεία Νίνα.
Εκεί όπου όλοι μαθαίνουν τα πάντα.
Το σχέδιο ήταν απλό.
Να μας ντροπιάσει δημόσια.
Να μας πιέσει μπροστά σε όλους.
Το Σάββατο πήγαμε.
Όλοι ήταν εκεί.
Η πεθερά καθόταν στο κέντρο.
Με παλιά ρούχα.
Έκανε την «άρρωστη».
— Ωχ, Νίνα… — είπε.
— Πάγωσα χθες…
— Το παλτό δεν ζεσταίνει…
— Πονάω…
Κοίταξε τον Ίγκορ.
Η θεία αντέδρασε.
— Ίγκορ!
— Η μητέρα σου υποφέρει!
— Δεν μπορείτε να αγοράσετε κάτι;
Όλοι περίμεναν.
Η πεθερά χαμογέλασε νικηφόρα.
Έβαλα κάτω το πιρούνι.
Την κοίταξα με «συμπόνια».
— Έχετε δίκιο, θεία Νίνα.
— Σκεφτόμασταν όλη εβδομάδα.
— Η υγεία είναι σημαντική.
— Η γούνα είναι βαριά.
— Κάνει κακό στις αρθρώσεις.
— Έτσι… αποφασίσαμε κάτι καλύτερο.
Ο Ίγκορ έβγαλε ένα κουτί.
Το έβαλε μπροστά της.
— Μαμά, — είπε.
— Δεν μπορούμε να ρισκάρουμε την υγεία σου.
Άνοιξε το κουτί.
Μέσα υπήρχε ζεστή ζώνη από μαλλί σκύλου.
Ένα παχύ σάλι.
Και ένας φάκελος.
— Αυτά βοηθούν με τον πόνο.
— Και στον φάκελο…
— Ένα εισιτήριο για σανατόριο.
— Τρεις εβδομάδες θεραπείας.
Σιωπή.
Οι συγγενείς ενθουσιάστηκαν.
— Τι υπέροχη φροντίδα!
— Αυτό είναι αγάπη!
Ο Ίγκορ χαμογέλασε.
— Η υγεία είναι το πιο σημαντικό.
Η πεθερά… πάγωσε.
Δεν μπορούσε να αντιδράσει.
Θα φαινόταν αχάριστη.
— Ευχαριστώ… — είπε με το ζόρι.
Το σχέδιό της κατέρρευσε.
Πνίγηκε μέσα στη δική μας «φροντίδα».
Στο αυτοκίνητο ο Ίγκορ είπε:
— Τέλειο.
Και εγώ σκέφτηκα:
Μην μαλώνεις με χειριστικούς ανθρώπους.
Συμφώνησε μαζί τους.
Και δώσε λύση… κυριολεκτικά.
Θα δεις πόσο γρήγορα θα «θεραπευτούν».
