– Το δεύτερο μισό του δεξίωσης θα το πληρώσεις μόνος σου – δήλωσα στον σύζυγό μου στα πεντηκοστά του γενέθλια, από το οποίο εκείνος σχεδόν πνίγηκε…

— Η θέση σου τώρα είναι κάπου σε βαθύ μείον.

— Νομίζω ότι αυτό το πουκάμισο κάνει τους

ώμους πολύ φαρδιούς.

Ο Ρουσλάν κοιτούσε προσεκτικά τον εαυτό του στον μεγάλο καθρέφτη του δοκιμαστηρίου, στριφογυρίζοντας πότε από τη μία πλευρά, πότε από την άλλη.

— Το θέμα δεν είναι καθόλου το πουκάμισο.

Η Μάγια δεν σήκωσε καν το κεφάλι της από το κινητό.

— Αυτή η απογευματινή μπύρα σού προσθέτει όγκο.

Στην οθόνη εμφανίστηκε ένα μήνυμα από τον διαχειριστή ενός από τα στεγνοκαθαριστήριά της. Η Μάγια το διάβασε γρήγορα, αφαίρεσε την ειδοποίηση και έσβησε την οθόνη.

— Καλά, ξέρεις εσύ να χαλάς τη διάθεση — είπε δυσαρεστημένος ο Ρουσλάν.

Ισιώσε το ακριβό ιταλικό σακάκι του και κοίταξε πάλι την αντανάκλασή του.

— Ο άνθρωπος κλείνει τα πενήντα μόνο μία φορά. Πρέπει να μοιάζω με σοβαρό επενδυτή. Αύριο στο γιορτινό τραπέζι θα υπάρχουν οι κατάλληλοι άνθρωποι. Ο Γκρίσα υποσχέθηκε επίσης να έρθει. Ή θέλεις να εμφανιστώ μπροστά του με φτηνά κουρέλια;

Η Μάγια κοτέξε επιτέλους τον σύζυγό της.

— Φτηνά; Αποκαλείς τώρα φτηνά τα ρούχα αξίας εξήντα χιλιάδων;

— Δεν είναι απλώς ρούχα. Είναι επένδυση στην εικόνα μου!

Ο Ρουσλάν έσπρωξε τους ώμους προς τα πίσω και ύψωσε το πηγούνι του με σοβαρό ύφος.

— Χωρίς την κατάλληλη εμφάνιση κανείς δεν πρόκειται να σε αφήσει να μπεις σε σοβαρό επιχειρηματικό χώρο. Ο Γκρίσα καταλαβαίνει τέτοια πράγματα εξαιρετικά. Και εσύ, όπως σκεφτόσουν στο επίπεδο της παραλαβής βρώμικων μπουφάν, έτσι έμεινες εκεί.

Η Μάγια έβγαλε ήρεμα το παλτό της και το ακούμπησε στην πλάτη του μαλακού καναπέ.

— Παρεμπιπτόντως, ακριβώς η παραλαβή αυτών των ίδιων μπουφάν πληρώνει τη στερεή σου εικόνα.

Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε μια τραπεζική κάρτα.

— Όπως και το αυριανό εστιατόριο για σαράντα καλεσμένους. Το πληρώνω κι αυτό εγώ.

— Στην πραγματικότητα έχουμε κοινό οικογενειακό προϋπολογισμό — υπενθύμισε με έμφαση ο Ρουσλάν.

Κατευθύνθηκε προς το ταμείο.

— Απλώς τώρα τα περιουσιακά μου στοιχεία βρίσκονται στη φάση της προσωρινής αναδιοργάνωσης. Μόλις μπω στο έργο με τα εμπορικά ακίνητα — θα σου τα επιστρέψω όλα. Και θα προσθέσω και τόκους από πάνω.

Η Μάγια σώπασε.

Είχε καταλάβει εδώ και καιρό ότι η διαμάχη είναι άσκοπη.

Έβαλε την κάρτα στο τερματικό. Ακούστηκε ένα σύντομο σήμα που ενημέρωνε για την χρέωση ενός αρκετά μεγάλου ποσού.

Η Μάγια σταμάτησε να αποδεικνύει οτιδήποτε στον σύζυγό της πριν από περίπου τρία χρόνια.

Ακριβώς τότε η κατασκευαστική εταιρεία του Ρουσλάν κατέρρευσε οριστικά, αφήνοντας πίσω της σημαντικά χρέη προς τους υπεργολάβους. Τελικά, η Μάγια αναγκάστηκε να τα εξοφλήσει – πήρε τα χρήματα από τον κύκλο εργασιών των δύο πρώτων της στεγνοκαθαριστηρίων.

Από τότε η δική της επιχείρηση μόνο μεγάλωνε.

Τώρα η Μάγια είχε ήδη πέντε καταστήματα, και ανάμεσα στους μόνιμους πελάτες της βρισκόταν η καλή μισή πόλη των ξενοδοχείων.

Ο Ρουσλάν, από την άλλη, τα τελευταία δύο χρόνια πήγαινε κάθε πρωί στο νοικιασμένο γραφείο του, συναντιόταν για ένα φλιτζάνι καφέ με παρόμοιους ανεκτίμητους επιχειρηματικούς «ταλαντούχους» και συνέχιζε να ψάχνει επενδυτές, οι οποίοι για κάποιο λόγο δεν εμφανίζονταν ποนาน.

Την επόμενη μέρα η Μάγια καθόταν στο γραφείο της και έλεγχε τα τιμολόγια για μια νέα παρτίδα επαγγελματικών χημικών προϊόντων.

Από τον διάδρομο ακούστηκαν σταθερά βήματα.

Η πόρτα άνοιξε.

— Κοίτα πώς τα έχεις βολέψει εδώ.

Η Ανγκελίνα τράβηξε την καρέκλα επισκεπτών χωρίς πρόσκληση και κάθισε απέναντι από τη Μάγια.

Στο λαιμό της μεγαλύτερης αδελφής του Ρουσλάν λαμπύριζαν βαριές κεχριμπαρένιες χάντρες.

— Γεια σου, Ανγκελίνα.

Η Μάγια έβαλε το στυλό δίπλα στα χαρτιά.

— Τι σε έφερε εδώ;

— Αποφάσית να δω πώς τα πηγαίνει η μεγάλη μας επιχειρηματίας.

Η Ανγκελίνα κοίταξε το γραφείο προσεκτικά, σχεδόν αξιολογώντας το.

— Αλλά γενικά έχω συγκεκριμένο θέμα. Ο Ρουσλανצίκ έχει αύριο επέτειο. Τι σκοπεύεις να του χαρίσεις;

— Έχω ήδη πληρώσει το γιορτινό τραπέζι.

— Τραπέζι;

Η Ανγκελίνα έκανε μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας.

— Το φαγητό είναι φαγητό. Σήμερα το έφαγαν, αύριο κανείς δεν θα το θυμάται. Ένας άνδρας της θέσης του χρειάζεται ένα πραγματικό, αξιόλογο δώρο.

Έσκυψε πιο κοντά στο τραπέζι.

— Για παράδειγμα, ένα αξιοπρεπές αυτοκίνητο. Είδες με τι πηγαίνει τώρα στα επαγγελματικά ραντεβού; Απρεπές. Τι θα σκεφτούν γι’ αυτόν οι σοβαροί άνθρωποι;

— Αν θέλει άλλο αύριο — ας δουλέψει και ας το αγοράσει — απάντησε αδιάφορα η Μάγια.

— Να λοιπόν! Εσείς πάντα έτσι είστε!

Η κουνιάδα κούνησε τα χέρια της με εκνευρισμό και μετά τα ξανακούμπησε στα γόνατά της.

— Αυτός ο άνθρωπος στην πραγματικότητα σου έδωσε την ευκαιρία να νιώσεις αφεντικό! Αν δεν σε είχε στηρίξει ο Ρουσλάν στην αρχή, πού θα ήσουν τώρα με όλα τα πλυντήριά σου;

Η Μάγια έσπευσε προσεκτικά τα έγγραφα στην άκρη του τραπεζιού.

— Όταν ξεκίναγα την επιχείρηση, πήρα δάνειο υποθηκεύοντας το δικό μου διαμέρισμα. Και όλη η βοήθεια του Ρουσλάν συνίστατο στο ότι τα επόμενα τρία χρόνια δεν έφερνε σχεδόν τίποτα στον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Η Ανγκελίνα έσφιξε τα χείλη της.

— Στο σπίτι πρέπει να υπάρχει ένας πραγματικός άνδρας! — δήλωσε κοφτά. — Και εσύ προσπαθείς συνέχεια να αποδείξεις ότι το αφεντικό εδώ είσαι εσύ. Αγοράσε στον άνδρα σου ένα κανονικό αυτοκίνητο και σταμάτα να εκθέτεις την οικογένεια σε γελοία κατάσταση. Καταχώρισέ το στην εταιρεία, πάρε το με leasing — δεν ξέρω πώς τα κάνετε αυτά εσείς εκεί.

Η Μάγια πήρε ξανά το στυλό.

— Αυτή η συζήτηση τελείωσε.

Άνοιξε το τιμολόγιο.

— Τα λέμε το βράδυ στο εστιατόριο.

Η μουσική στην αίθουσα δεξιώσεων έπαιζε αρκετά δυνατά για να καλύψει το χτύπημα των πιάτων και το κουδούνισμα των μαχαιροπήρουνων. Ωστόσο, ακόμη και αυτή δεν μπόρεσε να σκεπάσει τη βροντερή φωνή του Ρουσλάν.

Ο εορτάζων καθόταν στην κορυφή του μακριού γιορτινού τραπεζιού.

Φορούσε αυτό το ίδιο νέο κοστούμι. Παρά όλες τις χθεσινές δοκιμές, εξακολουθούσε να εφαρμόζει κάπως σφιχτά.

Ο Ρουσλάν φαινόταν ικανοποιημένος. Μιλούσε δυνατά, γελούσε και δεχόταν τα συγχαρητήρια των καλεσμένων.

Ένας σερβιτόρος με αυστηρό μαύρο γιλέκο πλησίασε το τραπέζι και έσκυψε ευγενικά προς τη Μάγια.

— Μάγια Βικτόροβνα, ο διαχειριστής ζήτησε να σας θυμίσει το δεύτερο μέρος της πληρωμής. Εσείς ζητήσατε να ειδοποιηθείτε πιο κοντά σε αυτήν την ώρα.

Η Μάγια καθόταν ίσια, με τα χέρια της διπλωμένα ήρεμα μπροστά της.

Δεν κοίταξε καν προς την κατεύθυνση του συζύγου της.