Καινοτομία

Η Έλενα στεκόταν δίπλα στο παράθυρο, παρακολουθώντας τις τελευταίες ακτίνες του ήλιου να βάφουν τους τοίχους του διαμερίσματος σε ζεστές αποχρώσεις.

Η Ναταλία σκούπιζε το περβάζι όταν άκουσε ότι ο μεταφραστής έλεγε ψέματα. Ο νεαρός με το σακάκι μιλούσε στον ηλικιωμένο Άραβα. Ο διευθυντής καθόταν αδιάφορα.

— Νατάσα, αγόρασες καβούρι; — η φωνή του Αντόν από το σαλόνι ακουγόταν χαλαρή και απαιτητική. Σαν να μιλούσε για χρηματιστήριο. Κι όχι για δείπνο με δικά μου χρήματα.

Η Κάτια καθόταν στο αυτοκίνητο και δεν έκλαιγε. Ήταν περίεργο. Να μην κλαις. Όταν πίσω σου μένει ένα σπίτι. Επτά χρόνια ζωής. Στο πίσω κάθισμα κοιμόταν ο Λένια.

— Είμαι σπίτι! — ακούστηκε από τον διάδρομο. Το κλειδί γύρισε στην κλειδαριά. Ο ήχος ακούστηκε σαν πυροβολισμός. Η Λάρισα ανατρίχιασε. Τον περίμενε τρεις ώρες.

Υπάρχουν τρία πράγματα που δεν πρέπει ποτέ να αφήνεις στην τύχη. Η ανακαίνιση συγγενών. Η ανατροφή βρετανικών γατών. Και οι προσπάθειες της πεθεράς να

Η πεθερά μου, η Λάρισα Βικτόροβνα, διαθέτει ένα σπάνιο και πραγματικά αξιοσημείωτο ταλέντο. Ξέρει να μετατρέπει τη μητρική της αγάπη σε σκληρό νόμισμα.

Η Ζιναΐδα χτυπούσε με τη γροθιά της την καγκελόπορτα. Μέχρι που ο σκύλος του γείτονα άρχισε να γαβγίζει σε όλο το στενό. Ο Βίκτωρ στεκόταν δίπλα στο φορτηγό.

— Θα αγοράσεις το διαμέρισμα της αδελφής σου, — είπε η μητέρα χωρίς καν να χαιρετήσει.  Η Κάτια πάγωσε με το τηλέφωνο στο χέρι.  Μόλις είχε τηλεφωνήσει

Η Λένα έπλενε τα πιάτα και χαμογελούσε στις σκέψεις της.  Σήμερα ο Κόστια γύρισε από τη δουλειά διαφορετικός.  Ήταν σιωπηλός και συγκεντρωμένος.